Około 850 BC – 1250 AD

Gród, czyli osada otoczona wałami obronnymi, postał w Szczecinie, na dzisiejszym Wzgórzu Zamkowym, w okresie halsztackim D i został wzniesiony przez ludność wyróżnionej i nazwanej tak przez archeologów kultury łużyckiej (nazwę utworzono od pierwszych odkryć osad tej kultury na Łużycach). Było to osiedle o powierzchni około 1,5 ha (100 na 150 metrów), o intensywnej zabudowie mieszkalnej i gospodarczej. Po pewnym czasie (po upływie 50–150 lat) ówczesna ludność opuściła swoje siedziby i aż do początków VIII wieku naszej ery teren ten pozostawał niezamieszkały.

Połowa VIII – połowa XIII wieku

Najstarsze ślady osadnictwa słowiańskiego na dzisiejszym Wzgórzu Zamkowym pojawiają się, według najnowszych ustaleń, w 2. ćwiartce VIII wieku (lata 725–750). Początkowo jest to rolnicza osada otwarta o luźnej zabudowie zajmującej krawędź wzgórza zwróconą ku rzece. Od połowy IX wieku otoczona umocnieniami drewniano-ziemnymi zabudowa obejmuje także pozostałą część wzgórza i stopniowo się zagęszcza. Około połowy X wieku osadnictwo pojawia się u podstawy wzgórza, na terenach nadrzecznych, osada na wzgórzu staje się regularnie zabudowana, pojawiają się ulice, całość nabiera charakteru wczesno miejskiego.

Od schyłku XI wieku całość osadnictwa otoczono wałami obronnymi obejmującymi zamieszkały teren od trzech stron: północy, zachodu i południa, ustalono sieć ulic, stabilizuje się działka osadnicza. Na północ i południe pojawiają się otwarte przedmieścia. W początkach XII wieku w Szczecinie na Wzgórzu Zamkowym funkcjonuje dwór pierwszego historycznego księcia pomorskiego  Warcisława I. Po misjach biskupa Ottona z Bambergu (późniejszego świętego) w latach 20. XII wieku rozpoczyna się faza konwersji na chrześcijaństwo. Wówczas także Szczecin wchodzi w zależność lenną od Polski Bolesława Krzywoustego. Ten wczesnomiejski okres kończy się u schyłku 1. połowy XIII wieku, kiedy miastu nadano przywilej lokacyjny. 

Skarb przedmiotów wykonanych z brązu
Rak żelazny
 
 
Powered by Phoca Gallery